| Het lichaam echter weet met zo'n scherp voorwerp vaak verrassend goed om te gaan. Het is eigenlijk een mirakel dat een ingeslikte naald zo dikwijls zonder problemen het lichaam via de natuurlijke uitgang weer verlaat. Maar niet altijd. Soms blijft zo'n naald steken bij een der normale vernauwingen die in de slokdarm aanwezig zijn. Of, de naald reist ongestoord door het meterslange darmkanaal om dan enkele centimeters boven de anus de darm te doorboren. Zoiets gaat meestal gepaard met aller heftigste pijn en misschien wel met een endeldarmontsteking of abces.
Vreemd
Over ingeslikte naalden bestaan natuurlijk de nodige verhalen. Zo was er eens een meisje dat op haar zeventiende jaar een naald inslikte. Die naald kwam pas op haar zeventigste weer te voorschijn, maar wel aan de achterzijde van haar bovenbeen. Kennelijk had die naald destijds haar darm doorboord en was zij vervolgens door bewegingen van haar spieren langzaam aan benedenwaarts gedirigeerd. Een ander meisje had een tiental spelden in haar mond toen zij aan het naaien was. Iemand sloeg haar onverwachts hard op de rug, waarop van schrik alle spelden werden ingeslikt. Ook die kwamen jaren later uit haar beide benen weer uit. En dan was er nog die psychische gestoorde vrouw bij wie men na haar dood een pond naalden en spelden aantrof in haar maag. Die had ze in de loop der tijd verzameld en zonder klachten opgepeuzeld. Vreemd, heel vreemd, maar waar. Peristaltiek
Het is eigenlijk een raadsel hoe een naald ongestraft het darmkanaal passeren kan. Ter verklaring van dat raadsel een enkel woord over de darmperistaltiek. Peristaltische bewegingen zijn onbewuste, maar goed gecoördineerde achtereenvolgende samentrekkingen van de spieren in het darmkanaal.Hierdoor wordt de spijsbrij, de ingeslikte naald, vanaf de slokdarm in de richting van de uitgang gekneed. Dit proces mag men niet met het leegpersen van een tube vergelijken. Er gebeurt namelijk meer. Voordat de spijsbrok arriveert ontspan de darmwand zich eerst. Trekken daarna de spieren achter de spijsbrok samen -of achter de ingeslikte naald- dan glijdt de inhoud gemakkelijker voort. Komt de naald onderweg tegen het darmslijmvlies aan, dan ontspannen de spiertjes in de darmwand zich en gaan ze als het ware wat opzij. Een ingeslikte naald werd dan ook in haar lengterichting door het darmkanaal getransporteerd en komt zo ook weer aan het licht. Tenzij die naald ergens bleef steken. Dat hoeft overigens niet altijd pijn te doen. Wat te doen?
Waarschuw in ieder geval een arts als iemand een naald of speld heeft ingeslikt. Voor andere ingeslikte vreemde voorwerpen geldt dat trouwens ook. Zolang er geen pijn- of slikklachten zijn en er geen koorts of benauwdheid optreedt in de borst - een naald kan namelijk dwars door de slokdarm terechtkomen in een long- wordt waarschijnlijk niets gedaan. Wel wordt vermoedelijk op röntgenfoto's gecontroleerd waar de naald zich bevindt en of er voortgang te zien is op haar reis. Blijft de naald ergens steken, dan moet worden ingegrepen. Ook bij alarmsignalen zoals pijn, niet kunnen slikken en/of koorts. Op hol
Waar de (goede?) raad vandaan komt om iemand die een naald heeft ingeslikt een wollen draad te laten eten, is niet bekend, helaas. Men zegt dat die draad zich om de naald heen zou wikkelen en zo voorkomen dat de darmwand wordt aangeprikt. Ook het advies om onmiddellijk na het slikken van de naald een korst oud brood of ander hard voedsel te gaan eten is onjuist. Zo'n harde brok drukt misschien de naald juist nog steviger in de slokdarm vast. Één ding mag men beslist nooit doen; laxeermiddel geven. Daardoor raken de darmbewegingen zo op hol dat er voor de darmwand geen tijd meer overblijft die naald uit de weg te gaan. Normaal blijven eten is het beste raad en het beste ervan hopen.
|
