Paul: En we hielden ons bezig met dingen zoals de New Musical Express, ieder voor zich, nog niet in een groep. Het was de tijd dat Lonnie Donegan en skiffle en zo in opkomst waren en iedereen in gitaren geintresseerd raakte. En je had de platen van Elvis, Buddy Holly en Chuck Berry. We spijbelden dus van school (we zaten geloof ik allebei nog op school), hoewel, John moet er al bijna af zijn geweest; hij zat op de Quarry Bank school en ik op een andere middelbare school in de stad, Liverpool Institute High School. We zakten bijna altijd af naar mijn huis, want mijn vader was naar zijn werk, en dan zochten we naar dat nieuwe ritme. We probeerden te bedenken wat het zou worden: latijns amerikaans hebben we al een tijd niet meer gehad. Een Edmundo Ros-verstival!, misschien konden we daar een eind mee komen, het heeft een goede beat. Dus we waren op zoek naar dat nieuwe ritme. Zou het rock worden? We konden het met geen mogelijkheid vinden, dus sloegen we er maar op los in de vierkwartsmaat, gewoon om lekker lawaai te maken en iedereen in de maat te houden bij het dansen. De ironie van het geval was natuurlijk dat pas toen we ophielden met proberen, we erin slaagden een nieuw ritme te vinden. Dus schreven John en ik een heel stel nummers.
George: ieder apart?
Paul: Nee, vanaf het moment schreven wij, denk ik samen. Ik geloof niet dat John werkelijk veel op z'n eentje schreef. Ik had alleen dat ene liedjes 'I lost my little girl", waarvan de tekst een beetje duivels was.
I woke up late this morning
My head was in a whirl
And only then I realized
I lost my little girl
Uh huh, uh huh uh
Her clothes were not expensive
En bij de volgende regel kromp Jon altijd in elkaar.
Her hair wouldn't always curl
I don't know why I loved her
But i lost my little girl
Uh huh, uh huh uh
In de tijd waar ik het over heb speelden we het klaar on zo'n 10 á 20 songs te schrijven, maar ze waren geen van allen goed. De enige die ergens op leek was het begin van Love Me Do die van een tijdje later was, maar het was de enige die een beetje in de buurt kwam. We hadden een song die Just Fun heette:
We said our love was just fun
The day that our friendship begun
There's no blue moon that I can see
There's never been in history
Because our love was just fun
Weer een regel die ons niet lekker zat. We konden zeggen wat niet goed was, maar konden de goede woorden niet vinden. Het was ons allereerste begin, we stopten onze pijipen vol met Typhoo thee. we rookten thee om een beetje in de stemming te komen en om iets te doen te hebben. Hoe dan ook, we schreven dat handje vol eerste songs dat op de een of andere manier uit groeide tot het magische, mysthische getal 100.
We schreven de mensen; "We hebben ongeveer 100 songs geschreven, we voelden dat we beter worden."
We hadden alleen van die kleine liedjes: Too Bad About Sorrows, just Fun (met kleine regie aanwijzingen voor ooh's en ah's heel Lief) En op ieder pagina stond "Een Originele Lennon-McCartney", "Nog een Originele Lennon-McCartney".Eindelijk heb je er mij daarnet aan herinnerd dat wij duidelijk over ons zelf dachten als over een schrijversteam. Van begin af aan zagen we wel wat in dat Lennon-McCartney-gedoe. Ik was misschien meer voor McCartney-Lennon, dat weet ik niet meer. John voelde meer voor Lennon-McCartney. Ik denk dat we hebben besloten dat beter klonk, dus beter. Dus in die eerste tijd van onze samenwerking probeerden we iets voor elkaar te krijgen, het was voornamelijk Buddy-Holly-achtig werk. Daar was een belangrijke reden voor: we kenden drie accoorden, A, D en E, en zijn muziek stond in A, D en E. geen wonder dus dat we werden beinvloed. Ik denk dat Love Me Do uit eindelijk misschien het beste was dat we hadden en toen ontmoetten we jou en daarna begonnen we met Please Please Me. Dat was eigenlijk een song van John. John had Please Please me alleen geschreven.
George: Dat was een Roy Orbinson-achtig ding.
Paul: En hij had het heel langzaam gemaakt. Eigenlijk zou Roy Orbinson het ook op die manier moeten doen, langzaam. Hij zou er een hit mee maken. bel hem nu direct op! Dat was dus één van onze eerste songs, en ik herinner me From Me To You als onze tweede en ik denk dat we er van toen af aan echt goed in zaten. Ik geloof dat we sinds dien nooit meer achterom gekeken hebben.
George: Ik herinner mij jullie toen, het was net een voorgetrokken kasplant die plotseling helemaal in bloei staat.
Paul: Zelfs met tussenstukken van 8 maten!
George: Jullie waren rijp en groen door elkaar. Ik bedoel schrijftechnisch gezien waren jullie bezig echte klasse te worden, alles stond op z'n plaats en jullie werden zo langzamerhand echt efficiënt.
Paul: Het idee om echte misici te worden hield ons werkelijk bezig, en in zekere zin als je aan Lennon en McCartney denkt denk je aan Rogers en Hammerstein, want dat waren onze voorbeelden. Chuck Berry, Little Richard en de rest, dat waren onze helden. Er zal ook wel een beetje Goffin en King bij gezeten hebben, want we waren erg gesteld op hun werk. Dus toen waren we bezig erg goed te worden. Ik denk dat een van de dingen die bij mij de door slag gaf was dat ik op een morgen de melkboer "Is there anything that you want" hoorde fluiten. Ik zei: daar heb je het, ik ben in. Ik zou juist naar bed gaan en ik hoorde hem buiten met zijn flessen rammelen, terwijl hij From me To You floot.
Dat heb ik geschreven! dat was een fantastisch gevoel, moet ik zeggen.