GEORGE HARRISON        

(Bron Veronica gids 1975)

 

George Harrison heeft de stilte verbroken. De voormalige Beatle doet weer hevig van zich spreken. Jarenlang hulde hij zich in een mystieke afwezigheid. Met zijn uitgebreide Amerikaanse tournee eind vorig jaar, was hij weer helemaal terug als middelpunt van een muzikaal  hoogstandje. We weten dat hij na de ineenstorting van het Beatles-imperium naar India ging, dat hij daar siter en Ravi Shankar ontdekte, dat hij een concert voor Bangladesj gaf en zich een oosterse leefstijl aan wierf.

 

George heeft die stijl ontwikkeld op een heel persoonlijke manier. Dat heeft vele fans teleurgesteld. Ze kwamen naar zijn concerten, betaalden zo’n 25 gulden in de verwachting dat ze een oude Beatle zagen herleven. Niets daarvan. Daar stond een Harrison, die zo gerijpt bleek, dat het publiek het nauwelijks meer kon volgen. Hoogst zelden stopte hij wat geselecteerd Beatles-repertoire in het concert. “Somthing” en “While my guitar gently wheeps” bijvoorbeeld. Waarom Georrge?  Hij gaf het antwoord aan het begin van zijn grootste tournee tijdens een speciale persconferentie in Los Angeles. “Ik ben me er van bewust dat de Beatles een bepaald gat vulden in de zestige jaren”,sprak GH. “Alle mensen voor wie de Beatles iets betekenden zijn opgegroeid.Zo is het met alles gegaan. Je groeit ergens mee op en raakt er ddaardoor aan gehecht. Dat is een van de problemen in ons leven, het te gehecht raken aan dingen. Ik begrijp het dat de beatles aardige dingen deden, die werden gewaardeerd, want de mensen houden er nog steeds van. Maar de problemen komen als men in het verleden wol gaan leven, bepaalde dingen willen vasthouden en bang zijn voor veranderingen.

 

“WAT IK DOE IS GOED”

Toch wilde het publiek beatle-george. Ze kregen hem niet. Men wil nostalgie. Harrison is een knaap diealles in de weegschaal legt door het niet te doen. “Wat ik doe is goed en dat kunnen ze krijgen,” zegt hij.

Daarmee heeft hij niet helemaal gelijk. George vervalst het verleden. Als hij geen Beatle was geweest had hij enkele weken geleden geen tour van zeven weken (opbrengst vier miljoen gulden) kunnen maken.

In alle zalen hing voor zijn optreden een sfeer vol verwachting. De Beatelmenia was merkbaar. Overal stak het publiek lucifers en aanstekers aan als de lichten in de zaal doofden. Een doodstil blijk van waardering-bij-voorbaat. Een paar gillende meisjes werden door lijfwachten op veilige afstand gehouden. Het van alles  te maken met de Beatle-George, maar harrison was resoluut. In plaats van oude nummers liet hij Billy Preston swingen, Ravi Shankar met maar liefst twee  optredens ingetogen sitarwerk doen en ging hij er zelf tegenaan met werkjes van zijn nieuwe LP “Dark Hors.”

 

BRUINE OGEN WERDEN BLAUW

Wie van te voren in de kleedkamer was geweest had het kunnen vermoeden. Indiase tapijten op de vloer en tegen de wand waren een aanwijzing in welke richting Harrison als artiest is gerijpt. Iedereen had het kunnen weten. George heeft vlak voor zijn tournee een persmap laten vervaardigen, waarin op de kloof tussen vroeger en nu werd gewezen. In die map was een lijst met vragen en antwoorden uit 1963. De zelfde vragen werden opnieuw beantwoord. Dat gaf leuke effecten. Hij is inmiddels acht kilo lichter, blijkt daaruit. Zijn ogen zijn zelfs van kleur veranderd. Had hij donkerbruine-getinte kijkers, nu zijn ze helder blauw.

Elf jaar geleden waren zijn favoriete hobbies autorijden, platen en meisjes. Nu zegt hij geen liefhebberijen meer te hebben. Spelen en werken is zijn devies. In 1963 was zijn meest indringende ervaring nog dat een plaat binnen 48 uur een hit kon worden. Nu beweert hij dat het is geweest “Het zoeken naar Krisna in het Indiase Brandaban.

 

“MEER GEKREGEN DAN WE HOOPTEN”

Dat is de nieuwe Harrison, zoals hij zich ook zeer nadrukkelijk in zijn muziek presenteert. Hij is niet zo teleurgesteld over de negatieve kritieken over zijn concerten. George: “Ik weet dat er elke keer minstens tien mensen na afloop zeggen dat het waardeloos was. Maar ik weet ook dat er meer dan honderd zijn, die als je ze vraagt: <Heb je gekregen wat je wilde?”, zeggen: “We hebben veel meer gekregen dat we ooit durfden hopen.” Mensen verwachten zoveel. Als je helemaal niets verwacht is het leven een grote premie. Maar als je alles verwacht, ben je voortdurend teleurgesteld. Ik stel niemand teleur. Ik laat niemand zakken. Waarom wil men een Beatle George? Ik zeg toch niet dat ik dat ben. Ghandi zegt dat je een image moet kiezen en scheppen die je bevalt. Die image moet je vast houden en goed  bewaren. De image van mijn keuzeis die nooit van Beatle-George geweest. Waarom moet ik in het verleden leven? Je moet in het nu zijn. Of je me leuk vindt of niet, dit ben ik.

“Ik heb dit werk nooit als beroep willen uitoefenen. Ook niet toen we met de Beatles begonnen. Wat er is gebeurd, is allemaal een samenloop van omstandigheden. Ik heb nooit Beatle willen worden, maar houthakker. Daarmee bedoel ik dat ik liever iets opbouw en dat hoog houdt dan dat ik iets vernietig, waarin ik niet  geloof. Omdat het een tijdverspilling is.

Het zou zonde van de tijd zijn als ik mijn Beatle–verleden nu nog koesterde.

We moeten verder. En verdomme, mijn leven is van mij en niet van ….”

Dan herstelt hij zijn uitspraak. “Eigenlijk is dat niet zo,” voegt George er meteen aan toe.

 

“IK BEN NIET MEER DAN EEN KORRELTJE VUIL”

 “Mijn leven behoort aan Hem. Aan de Heer Krisna en mijn halsband is er om dat te bewijzen. Ik ben maar een hond en ik word rondgeleid met mijn halsband door Krisna. Ik ben de bediende van de bediende van de bediende van de bediende van de bediende van Krisna. Ik ban een door het stod kruipende houthakker, gelukkig genoeg net nog een korreltje vuil in ontwikkeling. Zo voel ik het als het mezelf betreft. Nog nooit van mijn leven was ik zo nederig, maar ik voel me er fantastisch bij.”

George Harrison, de grote vedette, die de wereld muzikaal op stelten zette, voelt zich een gelukkig korreltje vuil. Vreemd dat hij op die manier deel kan uitmaken van de showbusiness op topniveau. Ook daarop heeft hij een antwoord, waarmee hij de betrekkelijkheid van het aan de top staan wil aanduiden.”Neem me zoals ik ben of laat me anders gaan.

Weet je, ik heb niemand met de loop van een geweer in de rug gedwongen om naar mij te komen kijken en luisteren. Het kan me werkelijk  helemaal niets verdommen als er nooit meer één sterveling naar mijn show komt kijken. Dat maakt me geen moer uit. Als niemand meer een plaat van me koopt, interesseert me dat ook niets. Helemaal niets, niets, niets. Maar ik doe wat ik van binnen voel. Dat is veel belangrijker dan het aantal concertbezoekers of platenkopers. Dat kun je niet eens met elkaar vergelijken.

 

GEORGE WILDE NOOIT BEATLE ZIJN

George Harrison heeft het duidelijk gemaakt. Hij is geen Beatle meer en heeft het ook nooit echt willen zijn. In hem gloeit de vonk van de oosterse religie. Het heeft niets met showbizz te maken, maar George gaat daarin wel verder. Waarschijnlijk wegens de communicatie. Hij blijft een onderdeel van de showbusiness, maar heel persoonlijk. Precies op de manier zoals hij dat voelt.

Het artiest-zijn levert hem smakken geld op. Vorig jaar kreeg hij een eigen label van de grond, dat hij “Dark Hors” doopte. Hij heeft zijn eigen muziekuitgeverij en zette miljoenen om met een tiental optredens. Je mag hem dat nooit verwijten. Geld, rijkdom, weelde, het zijn begrippen die niet in de filosofie van Harrison passen. Daarop neemt hij in het tour-schema altijd een paar benefiet-concerten op. Dat deed hij dit keer voor een afkick-kliniek voor verslaafden aan hard-drugs. George zegt daarover: “Ik doe er in feite helemaal niets mee. Ze hebben veel meer geld nodig, dan ik met concerten heb ingezameld. Ik kan niet iedereen te eten geven, die honger heeft. Het enige wat ik kan doen is een gebaar maken, waardoor de aandacht op iets wordt gevestigd.”

 

ALLEEN BLOEMEN VAN JOHN

George Harrison kreeg bij zijn eerste optreden van de tournee alleen een bloemstuk van John Lennon.

John is de enigste Ex-Beatle, die de geestelijke omwenteling bij zijn colega begrijpt en waardeert. George wil zichzelf ontluisteren om tot de kern te kunnen raken. Een heldhaftige, maar soms moeilijk te begrijpen actie.

HOME